ماماتی

چيز هايي كه ازعصر حجر تا عصر رايانه تغيير نكرده است ٬ عبارتند از :

۱) وقتي ماما تي ها٬ نازدونه ها رو مي بوسن٬ يه قطره خون  يه آن بالاي دريچه ي قلب ماما تي ها

 مي مونه و بعد هرره مي كنه پايين.

۲)وقتي نازدونه ها٬ ماماتي ها رو مي بوسن٬ مردمك چشم ماماتي ها يه آن بي حركت خشك ميشه ٬

و قلب ماماتي ها يه سايز بزرگتر ميشه.

۳)وقتي نازدونه ها مي گن "ماما" ٬تن ماماتي ها ميشه يه رودخونه خالي كه يه دفعه خون توش

مي دوه.

۴)وقتي نازدونه ها ٬چهار دست و پايي راه ميرن ٬ماماتي ها فكر مي كنن اونا قهرمان دوي جهان ان .

۵)وقتي نازدونه ها مريض ميشن ٬ دنيا براي ماما تي ها كوچيك ميشه.

۶)وقتي نازدونه ها شادن و بازي مي كنن ٬ دنيا براي ماماتي ها بزرگ ميشه.

پ.ن.۱:ببخشيد كه به وب هاي نازتون سر نمي زنم٬باور كنيد كه اوضاع اينترنت اينجا خيلي خرابه.

پ.ن.۲:البته كامپيوتر عموي هاني هم خيلي قراضه اس.

پ.ن.۳:واقعن جاي همتون خاليه.شباي اينجا خيلي محشره.

بهترین فرصت برای اینترنت بازی .ولی حیف که سرعت اینترنت از همه کاری پشیمونت می کنه.

یه چند روزی از دود و دم تهران راحتیم.هوای پاک می خوریم و آفتاب پدر پوستمان را در می آورد.

پ ن :خدا یا! شکرت که پول نداشتیم و با قطار سفر کردیم.جای همتون خالی.شب و سکوت و کویر و

آسمان پر ستاره...

فقط باید تا صبح فکر می کردی و لذت می بردی.همون کاری که من کردم.

و البته نازدونه فکر می کرد روی پای مامانش خوابیده.به خاطر تکو نای قطار.

وقتی می خوام نازدونه یه چیزی رو بخوره

رو به عروسکاش می گم "هاپو  پیشی برید دنبال کاراتون.این غذای پسر منه.غذای عشق منه"

و هانی می دوه و غذاش رو می خوره.

دیروز وقتی با استفاده از این ترفند به زور بهش غذا می دادم/ نازدونه بدجنس من رو خلع سلاح کرد.

دوید و رفت عروسکاش رو آووردو گفت " هاپو پیشی بیایید غذای منو بخورید"

فکر کنید اون موقع من چه حالی داشتم!!!

این عکس ۶ ماهگی یه نازدونه است.

بچه ها وقتی خوابن خیلی معصوم میشن.

انگار نه انگار تا نیم ساعت پیش چه آتیشی می سوزونده.

البته اینجا خونه ی مادر بزرگشه و توی رختخواب عرسکای عمه اش خوابیده.

تا بعد... .

هنوز دوست دارم از تولد هانی بنویسم.

حس یه درخت رو  دارم، وقتی که شکوفه های نارنج همه ی تنش رو می گیره و کم کم میوه های

خوشرنگ روی شاخ و برگاش خود نمایی می کنن.

حس یه رودخانه ی خالی ،که حالا روی سنگفرشای تمیز کف اش،یه آب زلال و خنک جاری یه .

حس شازده کوچولوی اگزوپری که حالا یه گل سرخ داره.

... .

وای که نمی تونم بگم مامان بودن چه رویای شیرینی یه .

کاش می شد بگم.

کاش اونقدر بزرگ بودم که بتونم بگم الان چه حسی دارم.

خداوندا !  من دستانم را بر آستان تو بلند می کنم و تو را شکر می گویم که مرا زن آفریدی.

                                                                                                           که مادر آفریدی.

دیروز به مناسبت تولدش ،با خاله نفیسه اش رفتیم پارک.

نازدونه ،تحت هیچ شرایطی حاضر به ترک کردن ماشین نیست.

میخواد هنوز بازی کنه.با کلی کلک از ماشین پیاده اش کردیم.

البته  باز هم سوار ماشین با یه رنگ دیگه هم شد ،بعد راضی شد.

اگه خاله اش نبود که به حرفش گوش نمی دادم!!

به هر حال گمانم خیلی بهش خوش گذشت.

تا بعد... .

شاید هدف من از این پست با هدف من از راه اندازی این وب کاملن فرق داشته باشه.ولی این مهمه که

گاهی به خودت اجازه بدی یه کارایی رو بدون برنامه ریزی انجام بدی.

"آهای ! اونایی که هر وقت من هستم آفید! یه ذره هم آن باشید."

"خب"

الان هم حوصله نوشتن مطلبی رو که قرار بود اینجا و امروز بی یاد  رو ندارم. ببخشید .فردا دوباره نازدونه

می یاد.با لاخره مامان نازدونه هم حق داره گاهی بی حوصله باشه.

تا بعد ... .

سا قیا بر خیز و بر ده جام را

                           خاک بر سر کن غم ایام را

اگه خدا مامانا رو فراموشکار نیافریده بود،نسل بشر منقرض شده بود.

زمستان ۸۴ رو به سختی یادم میاد .زمستان  ۸۵  را هم.وقتهایی که نازدونه مریض بود و من شبها تا

صبح بیدار بودم و صبح ها تا عصر سر کار و عصر ها تا شب کارای خونه و دوباره شبها تا صبح پای تخت

نازدونه.

الان یادم رفته... .  

وقتی نوشته های اون وقتها رو مرور می کنم، یادم میاد.

         وقتهایی بود که تختش رو تکون می دادم و خودم رو دشنام... .

        وقتهایی بود که تختش رو تکون می دادم و خودم رو نفرین ... .

        و وقتهایی هم بود که تختش رو تکون می دادم و خودم رو آفرین ... .

الان ، اما همه رو یادم رفته.

حتا یادم رفته چه وقت،یاد گرفته بود چه کار کنه.

همه چیز عادی میشه کم کم .نازدونه یه آدم بزرگ شده.

                                    اولین باری که با صدا خندید!!؟

                                    اولین دندون!!؟

                                       اولین سر چرخوندن با صدای جغجغه!!؟

                                       اولین شیشه شیری که با دست خودش گرفت!!؟

                                       اولین نشستن!!؟

                                       اولین ایستادن!!؟

                                       اولین راه رفتن!!؟

                                       اولین ...

 همه چیز کم کم عادی میشه. حتا  همه ی دلواپسی های من براش میشه نا مفهوم.این قانونه.

یکشنبه تولد عشق کوچولوی منه.سرم شلوغه.

باور نمی کنم ۲ سال گذشته.راستش احساس میکنم ۱۰ سال گذشته.

هم سخته هم جالب.بار مسئولییتش منو پیر کرده.

نمی دونم چطور بعضی ها چند بچه دارن و اصلن پیر نمیشن؟

الان هم حالم خیلی خوب نیست.

"نه

هیچ چیز  مرا از هجوم خالی اطراف نمی رهاند."

تا بعد...  .

است  می گوید "آآنی نحوون".(هانی نخون)

یعنی شعرم زشت است؟

صدایم خوب نیست؟

حوصله ندارد؟

شاید از کلمات من خسته شده؟

یعنی اونقدر بزرگ شده که بدون لالایی بخوابد؟

پس من چی؟ من که هنوز دوست دارم براش لالایی بخونم.

...  .

یک شعر جدید برایش می خوونم. "یه شب مهتاب، ماه مییاد تو خواب

                                              من و می بره ، کوچه به کوچه

                                             باغ انگوری ، باغ آلوچه

                                            دره به دره...   "

و هانی خوابش می بره.

نازدو نه ام از تکرار حوصله اش سر رفته بوده .

تا بعد... .         

پاهاش را بالا می آورد و سعی می کند انگشتان پایش را بمکد!! حتا گاهی پاشنه ی پایش را!

نازدونه ام کلی ذوق کرده که دست و پا دارد.البته ذوق هم دارد.

و حالا یک چیز غیر منتظره روی دلش دیده. خم میشود توی خودش و سعی میکند  نافش را بگیرد .

حتی گاهی که نافش از دستش در می رود عصبانی میشود و غر می زندو دوباره تلاش  می کند.

یک روز هم گیر داده بود و می خواست مردمک چشم مرا بگیرد، تکان تکان خوردن سریع آن برایش مهیج

بوده ،حتمن. 

خداوند به ما رحم کند با این اکتشافات جدید هانی!.

 اگر قرار باشد هر چه را که کشف می کند،بگیرد ،آنوقت هزینه زندگی را حسابی بالا میبرد.

تا بعد... .

   دندون دوم درست فردای دندون اول سر زد.

 انگار در آووردن دندون هاش -اگر چه دیر دندون در آوورد-یادم می آوورد داره بزرگ میشه.

 وقتی خیلی کوچولو بود ،همه می گفتن "هر چی بزرگ بشه دردسرهاش هم بزرگ میشه" ولی در واقع

 هر چی بزرگ میشد،بهتر بود.

کم کم یاد گرفته بود تنهایی بازی کنه ،آواز بخونه، بنشینه، خودش قاشق رو تو دستش بگیره و از همه

مهمتر اینکه داشت راه می افتاد و فکر می کردم تا آخر یک سالگی اش دیگه بغلش نخواهیم

کرد! و مسئله اینجاست که فقط فکر می کردم!!!!.

حالا با اینکه کمی هم حرف میزد، واقعن یک آقای تمام عیار شده بود.

"د د".  "نه".  "من".  ...

و تازه شعر هم می خوند! یعنی در حقیقت آخر شعرهایی که من می خوندم رو تکرار می کرد.

بع بعی میگه             "بع بع "

دنبه داری؟             "نه نه "

کلاغ میگه             "قار قار "

بالا خبر               "دار دار"

و...  

تا بعد... .

بد جوری دلم گرفته،آخه...

....

...

..

.

احساس می کنم خسته ام، ولی....

بیشتر الان تنهام تا خسته،شاید....

اصلن این من نیستم ،حتمن....

فردا بیام بهتره.

تا بعد... .

                                     من اینجا بس دلم تنگ است

                                                          و

                                                                  هر سازی که میبینم،بد آهنگ است.

هانی تقریبن 8 ماهه بود . 

                                 یه روز دم دمای غروب،بعد از دو روز بد اخلاقی و تب کردن منقطع ،موقع گریه

                                 یه چیزی تو دهنش برق زد.

                                 یه چیزی روی لثه های ملتهبش خودنمایی میکنه.

                                 یه چیزی که باور نمیکردم دندونش باشه و دندونش بود.

   دستم رو میگذارم روی لثه هاش و یه سوزن کوچولو فرو میره توی دستم.

   و من خیلی غصه دارم که نفهمیدم این دو روزه چرا بد اخلاق بوده،من مامان بدی ام .

   می دوم و با قاشق کمی آب بهش میدم ،باباشو صدا میزنم  و اون هم کلی ذوق میکنه،چه            صدای شیرینیه،دندونش میخوره به قاشق و زیباترین موسیقی جهان توی خونه ما نواخته میشه .

تمام پنجره های دنیا رو به ما باز شده ،نی نی ما دندون در آوورده.

باباش موبایلشو بر میداره و به خانواده هامون و کلی از دوستامون sms میزنه که "هانی دندون در آورده."

اون شب تا نیمه های شب پیام تبریک دریافت می کردیم و البته چند تایی هم بدو بیراه که" مگر نوبرش

رو آووردین"

الان که بهش فکر می کنم انگار از این قضیه سالهاس می گذره نه یک سال و خورده ای.

بچه ها تو سالای اول زندگیشون روز به روز بزرگ میشن ،نه ماه به ماه و  سال به سال .

تا بعد... .

بطور شدیدی حس میکنم به یه کلاس آواز احتیاج دارم وبعدش هم  به لالایی های متنوع.

یک کتاب لالایی خریدم که اصلن به درد نمیخوره،همه لالایی هایی که توش نوشته غصه داره !

باباهه دیر میاد خونه و مامانه انتظار می کشه و شکایت میکنه... .

مامان بچه هه مرده و از شیربز بچه رو سیر میکنن،از قضا بزم می افته و میمیره و... .

و یا لالایی برای یک گل بی باغبونه... .

من باید یک لالایی اختراع  کنم که توش غم غصه نباشه.مهم نیست چی باشه ، همونقدر که اسم هانی توش باشه و فقط وفقط برای اون خونده بشه و البته غمناک نباشه کافیه.وزن و ردیف و قافیه رو ،بی خیال.

لالالالاعزیز،خوبم،قشنگم                             لالالالالالا ای نازنینم

لالا هانی لالا ای بهترینم                           لالا هانی لالا زیباترینم

لالاهانی،بخواب، زیبای خفته                        لالا هانی ،بخواب،شعر نگفته

بخواب هانی بخواب، ابرو قشنگم                    بخواب مادر، بخواب،ای مو کمندم  

بخواب هانی،بخواب،خوابت قشنگه                   بخواب و ناز نکن ،نازت قشنگه

صدای خودم رو ضبط می کنم و گوش میدم تا اونجاهایی رو که بد می خونم رو پیدا کنم،افاقه نمی کنه،

خوش صدایی  موهبت خدایی است.

یه وقتی دنبال کلاس آواز میگشتم، ولی نه وقتشو دارم ،نه کلاسشو پیدا کردم.حالا فقط سعی میکنم آروم آواز بخونم . اگر هانی عکس العمل خوبی نشون داد ادامه بدم و اگر بی تابی کرد ولش کنم.

تا حالا که همیشه آروم شده  و زود خوابیده.

وقتی میخواد بخوابه با همون کلمات شکسته،بسته ای که یاد گرفته  می گه"آآنی بوحون"،و من روی ابرها پرواز میکنم و براش "هانی "رو میخونم.

تا بعد... .

8

تب داره .

هانی تب داره.

دکتر دارو داده که هیچکدومش رو نمی خوره.

آنتی بیوتیک بچه ها شربته،همه دارو هاشون شربته،آخه نمی تونن قرص بخورن.

تف می کنه بیرون و مدام جیغ میزنه.

یکی میگه دماغشو بگیر ،دهنش رو وا می کنه ،دارو رو بریز تو حلقش!!!

یکی میگه کنار فکش رو فشار بده ،دهنش رو وا می کنه،دارو رو بریز تو حلقش!!!

یکی دیگه میگه گریه شو در بیار ،وقتی با دهن باز گریه کرد،دارو رو بریز تو حلقش!!!

                                             و من امیدوارم روش خودم جواب بده

                                             و تمام ده روز تا داروهاش تموم بشه من هنوز امیدوار بودم.

من تو یه دوره نیم ساعته از یه ربع قبل از وقت دارو تا یه ربع بعدش توی بازی و شوخی موقع خندیدنش توی یه فرصت مناسب داروش رو بهش می دم و می گم "عزیزم دارو بخور خوب شی" و تمام این ده روز امیدوار بودم بار بعد که میگم "عزیزم دارو بخور خوب شی " خودش دهنش رو وا کنه و دارو رو بخوره ولی نخورد ،من اما هنوز امیدوارم،برای بار بعد شاید.

گاهی سر دارو خوردن اونقدر عصبیم می کرد که دوست داشتم با همون روشهای پیشنهادی دوستام بهش دارو بدم ولی صورتم رو با آب سرد می شستم و روز از نو ،روزی از نو.

بهر حال دارو هاش تموم شدو زندگی کمی آرامتر.

بچه ها که مریض میشن دنیا برای مامانا تاریک میشه ،خوردن و خوابیدن یادشون میره و یه وزنه ی سنگین رو قلبشونه.

 ترجیح میدم خودم مریض شم ولی نازدونه هیچوقت مریض نشه.

  اینم نازدونه! 

اگر میگذاشتن با ما  بیاد بالا،حوصله اش سر نمی رفت و قصد فرار نداشت.

اگر چه بیمارستان جای بچه ها نیست!!

7

هنوز درست و حسابی نمیتونه گردنش رو صاف بگیره .

وقتی به پشت خوابیده،ذل میزنه به مشت بسته دست چپش،یعنی چپ دسته؟

موهاش تیره تر شده ، ولی هنوز کچلیش تو ذوق میزنه.اگر چه خیلی بهش میاد.

با صدای جغجغه سرش رو می چرخونه و گاهی با صدا می خنده.

تازگی ها توی چشماش اشک جمع میشه.

و ... .

 باید ببینیدش. محشره !

                          ۶

                               سلام

            روز بدر بر بدر هانی و همه بدرای دنیا مبا رک باشه

5

وقتی بعد از 4 ماه قرار شد برم سر کار و گذاشتمش خونه ورفتم بیرون، احساس کردم یه

آدم زنده هستم.دارم نفس می کشم و زندگی میکنم.

ته ته دلم شور میزد و از اینکه با من نیست و حس خوبی دارم عذاب وجدان داشتم و

احساس گناه می کردم از اینکه از نبودنش شادم.

دوست دارم یاد بگیرم با بودنش لذت ببرم ،از بودنش کیف کنم وباهاش زندگی کنم.

4

 (میدونید چرا نوشته قبلی اونطور در هم و گیج بود؟چون به کسی تقدیم شده بود که منو گیج میکنه)

فکر میکنم دنیا به آخرش نزدیک شده، یعنی این آدم کو چولو همینطوری تا آخر عمر می خواد به من بچسبه؟؟

کی دنیا تموم میشه؟؟

هیچ کاری نمی تونم انجام بدم، 24 ساعته، فقط هانی. کارای خونه،کتاب خوندن،دوستام،

کارم،رسیدن به خودم، ورزش ،گوش دادن موسیقی، استراحت و... همه وهمه تعطیل .

زندگی تعطیل.

کی این کوچولو بزرگ میشه و میره پی کارو زندگیش و من یه نفس می کشم؟

احساس می کنم یه کوچولوی ناز اومده و منو اسیر کرده .یه نوع اسارت انتخابی.ولی اسارت ،اسارته.حتمن دلتنگی و اعصاب خوردی میاره.نمیدونم.زمان همه چیز رو حل می کنه،یعنی امیدوارم که زمان همه چیز رو حل کنه.

من یک مادرم و ...

"این نوشته را تقدیم میکنم به دوستی که معنی عشق و اعتلا رو می دونه ولی می خواد که ندونه.دوستی که خیلی عزیزه"

وقتی هانی به دنیا اومد یکهو دلم بزرگ شد.انگار قبلا یه خونه 50

 متری بوده و حالا شده یه 5000 متری. و اونوقت دیدم که جای

خیلی آدما تو دلم خالیه. انگار دوست داشتن دیگه یه انتخاب نبود یه

وظیفه بود. حالا کلی آدم تو دلمه . شاید به اندازه آدمایی که الان دارن

زندگی می کنن .و یه جاهای خالی .برای آدمایی که قراره بعدا زندگی

کنن.

و تا وقتی نازدونه ام به دنیا نیامده بود نمی دونستم مادر بودن چقدر سخته و البته لذت بخش.

توی سه چهار روز اول باورم نمی شد یه آدم زنده کوچولو از وسط گوشت و پوست من به دنیا اومده که مثل من دست داره با پنج تا انگشت ‌‌/ پا داره/ابروهای پخش/سر گنده و لاله های گوشی که مدام زیر سرش خم میشه.

شش هفت روز که گذشت حس کردم چقدر خوشگله .

پانزده روز که گذشت فهمیدم خودمو تو چه دردسر بزرگی انداختم وچه بلایی سر خودم آوردم .

جیغ/گریه/کثیف کردن لباسها ش/چسبیدنش به من/ وتنها شانسی که آورده بودم شیر خشک درست نمی کردم.

بعد از یک ماه وقتی دو تایی رفتیم حمام تازه به عمق فاجعه پی بردم.حمام کردنش از تکه تکه کردن گوشتهایی که مدام از زیر دست آدم سر میخورندسخت تره... .

               من هنوز گاهی به عشق امیدوارم

                                                                                من یک مادرم... .