کودکانمان، بهانه های زیستن مایند.
کتاب "بز زنگوله پا" را ده بار برایش خواندم. از سر کار آمده بودم و خسته هم بودم.آمده که"بخون برام. دوباره می خوام"
گفتم که نمی خوانم و برو بده بابا برایت بخواند.بابایش هم نخواند.با بغض می گوید" اصلن شما غلط کردین من رو به دنیا آووردین!"
پ.ن: کلمه ی غلط در فرهنگ لغات هانی یعنی اشتباه. مثلن می گوید"مامان! من راه رو غلط رفتم" یا" من غلط کردم.بازی اینجوری نبود"
"قوقولی قوقو، یک خبر جو جه آورده زنم"
مدام توی خانه این را می خواند.می گویم:"زن ت کیه؟"
می گه" من که نه.خروسه می خونه.من مثلن خروسم."
آقا ! یه عنکبوت من و نیش بزنه. خواهش می کنم.
من با دیدن " مرد عنکبوتی " به این نتیجه رسیدم که هانی از من با حال تره. من به اشتباه خودم پی برده و از حالا من هم طرفدار مرد عنکبوتی شدم.
طبق معمول غذا نمی خورد که جلال دعواش کرد.می گوید" کدوم بابایی بچه ش رو دعوا می کنه؟هان؟ کدوم بابا؟" و همه ی این حرف ها را با بغض گفت.
جلال خلع سلاح شده هاج و واج مانده بود چه کند.
ما هم از او یاد گرفتیم.
وقتی با توپ زد به گلدان "حسن یوسف" من و شاخه اش را شکست، گفتم"کدوم بچه ای با توپ می زنه گل رو می شکنه؟"
با نهایت اعتماد به نفس گفت" همه ی بچه ها" یه ذره فکر کرد و دوباره لبهاش را غنچه کرد و گفت" بله، همه ی بچه ها"
چرخ شکسته ی ماشین ش را آورده و می گوید" این چرخ ه در واقع برای این ماشین ه نیست، حالا ما می ذاریمش برای این ماشین می بینیم که خوشگل شد"
از به کار بردن کلمه ی " در واقع" خنده ام گرفته بود.برای خودش داشت ماشین نو می ساخت.
پ.ن: محض اطلاع بگویم که رشته ی بابای هانی مکانیک خودروست.
یک روز قاشق چنگال های آشپزخانه را ، فردایش ماشین هایش را، بعد چرخ های شکسته ی ماشین هایش را،
بعد از آن جزوه های بابایش را، یک روز هم مداد های رنگی ش را .
دست آخر می گردد و چیزی را پیدا می کند برای حراج کردن.
پسرم دست فروش شده.
داد می زند و جنسهایش را می فروشد.اما به من هرگز.می گوید" این ها که من می فروشم، آقایونه ست"
و بهای همه ی چیزهایی که می فروشد هزار تومان .
فهیمه می گوید که پرنیان هم همینطور.فقط خنز پنزرهای او هزارو پانصد تومان اند. پرنیان هفت ماهی از هانی بزرگتر است.
این هم عکس هانی با پرنیان، خانه ی مریم اینها.
می گوید:"چرا درختا سبزن؟ باید قرمز باشن.من قرمز دوست دارم"
ـ بعضی هاشون هم قرمزن! بعضی هاشون هم تو پاییز قرمز می شن.
می گوید:"نه همیشه، همشون باید قرمز باشن.پرسپولیسی باشن" و الان دارد درختها را قرمز می کند.البته این را بگویم که من اصلن فوتبال نگاه نمی کنم و بابایش هم استقلالی ست.
پ.ن: به دایی ش که آبی پوشیده می گوید" بمیر ای استقلالی! زود بمیر."پرسپولیسی دو آتیشه.چون برای خودم خیلی جالب بود،پی نوشت دادم. البته دایی ش پرسپولیسی ست.چون دعوایش شده با او می گوید که استقلالی ست.
"یک دست جام باده و یک دست زلف یار رقصی چنین میانه ی میدان م آرزوست"
سی سالگی حس خوبی ست.خیلی بیشتر از این چند سال اخیر امروز را دوست داشتم.اگر چه چیزی عوض نشده، جز خودم.
رفته پشت بام با بابای ش کولر درست کند! افتاده روی آسفالت و پای ش زخم شده.گوله،گوله اشک می ریخت.مردم و زنده شدم تا ساکت شد.
